Η νέα μας Χριστουγεννιάτικη παράδοση: Elf on the Shelf

Το έχω δει, το έχω ξαναδεί, διάβασα γι' αυτό και σαν παιδί περίμενα πως και πως να έρθουν τα Χριστούγεννα για να το φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας!

Ναι ναι... είναι το ξωτικό του Αί Βασίλη, ο Elf on the Shelf!

Ίσως τον έχετε ακούσει για τις περίφημες σκανδαλιές του, ίσως όχι.

Καλώς μας ήρθες Φθινόπωρο!

Καλώς μας ήρθες φθινόπωρο με τα καλά που μας φέρνεις!

Καλώς μας ήρθες Mommywiki γιατί μετά από τόσο καιρό απουσίας νομίζω πρω το "πρέπει" ένα καλωσόρισμα! Περάσαμε όμορφα. Γεμίσαμε τις μπαταρίες μας. Μαζέψαμε αναμνήσεις. Βρήκαμε χρόνο για εμάς. Απολαύσαμε να μην κάνουμε τίποτα - έστω για λίγα λεπτά, μέχρι το επόμενο "μαμά...". Ήρθαμε κοντά με τα παιδάκια μας, παίξαμε, γελάσαμε και εννοείται κάποιες στιγμές γίναμε και εμείς παιδιά!
Τώρα το καλοκαιράκι μας αφήνει και μπήκαμε στο φθινόπωρο! Το οποίο, μη νομίζεται, μας φέρνει επίσης πολλά "καλά". Φτάνει να στρέψουμε το βλέμμα μας προς αυτά και να τα δούμε...

Πριγκίπισσες της Disney σε κανονικές διαστάσεις!

Πως θα ήταν άραγε οι πριγκίπισσες της Disney αν είχαν κανονικές αναλογίες; Σας διαβεβαιώ θα εξακολουθούσαν να είναι υπέροχες!

Σε ένα άρθρο της Buzzfeed ο Loryn Brantz παχαίνει ψηφιακά τις γνωστές σε όλες μας πριγκίπισσες. Τις Άριελ  ("Η μικρή γοργόνα"), Ποκαχόντας ("Ποκαχόντας "), Τζασμίν("Αλλαντίν"), Μπέλ("Η πεντάμορφη και το τέρας"), Αουρόρα("Η ωραία κοιμωμένη") και την Έλσα ("Ψυχρά και ανάποδα").

Δεν είναι κρίμα που τόσα χρόνια μετά τα πρώτα cartoon, μετά από τόσα που έχουμε διαβάσει για την επιρροή της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, οι δημιουργοί εξακολουθούν και μας πλασάρουν αυτά τα πρότυπα;

Είναι κάτι Σαββατοκύριακα...

Είναι κάτι Σαββατοκύριακα που περιμένεις πως και πως να έρθουν! Που είναι Δευτέρα και λες, Πωωω ρε φίλε είμαι τόσο κουρασμένη! Πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο; Και έρχεται. Και έχεις τόσες φιλοδοξίες για αυτό. Έχεις σχεδιάσει να χωρέσεις μέσα σε αυτό το Σαββατοκύριακο όλες σου τις επιθυμίες.
- Έναν καφέ με την φίλη σου...
- Ένα χαλαρωτικό μπάνιο...
- Ξύπνημα μετά τις 10...
- Ένα τέλειο φαγητό για μεσημεριανό, έτσι ώστε να ευχαριστηθούν όλοι...
- Πολύ παιχνίδι με το παιδί σου που νιώθεις ότι το έχεις παραμελημένο...
- Μια οικογενειακή βόλτα, στο βουνό ή περατζάδα στην Πλάκα...
- Χειροποίητα μπισκότα να μοσχοβολήσει το σπίτι...
- Ίσως μια ταινία με τον άντρα σου αγκαλιά στον καναπέ...
- Στα μεγάλα κέφια ένα χαλαρό ποτάκι σε ένα μπαράκι...

Και τελικά...

Πρόωρα γονείς συναντιούνται

Ως μαμά πρόωρου, έχω να πω ότι το παρακάτω κείμενο εκφράζει κάθε μαμά που έχει γεννήσει πρόωρα. Ως μαμά πρόωρου έχω να πω μπράβο για την προσπάθεια αυτή!

Μηνιαίες δωρεάν συναντήσεις για γονείς πρόωρων

Φοράω την πράσινη φόρμα. Έχω προαίσθημα. Πλένω τα χέρια μου. Χτυπάει το κινητό του. Βγαίνει από το δωμάτιο απολύμανσης. Σκουπίζω τα χέρια μου. Τα απολυμαίνω με το αντισηπτικό. Βγαίνω από το δωμάτιο απολύμανσης. Τον βλέπω να με πλησιάζει. Σκυφτό κεφάλι. Θα τη χειρουργήσουν τώρα. Εκτάκτως. Τον ακούω σαν έξω από μένα. Πρέπει να σταθώ στα πόδια μου. Γι’ αυτό κάθομαι. Τώρα την παίρνουν. Περάστε να τη δείτε. Όχι, δεν προλαβαίνετε. Γυρίζω το κεφάλι. Να, εκεί. Ένα μικρό φορείο μεταφέρει ένα λιλιπούτειο πλάσμα χωμένο σε ροζ κουβέρτα. Είναι απίστευτο πόσο πιο μικρή δείχνει εκτός θερμοκοιτίδας. Το φορείο τρέχει. Τρέχω κι εγώ. Μου την αρπάζουν ξανά. Αυτή τη φορά μπροστά από τα μάτια μου. Για να ζήσει. Να πάω μαζί της; Όχι. Να περάσετε από το γραφείο του τάδε να υπογράψετε για την εγχείριση. Ο χρόνος σταματάει. Οι κινήσεις των ανθρώπων γύρω μου κοκαλώνουν. Τώρα μπορώ να καταρρεύσω. Αλλά βρίσκω την αγκαλιά της. Και πέφτω μέσα. Και κλαίω. Και εκείνη μου λέει: «Θα πάνε όλα καλά. Τα καταφέρνουν πάντα. Και ο δικός μου χειρουργήθηκε και αύριο τον παίρνω σπίτι. Κι εγώ έτσι ήμουν. Σε νιώθω. Όμως θα πάνε όλα καλά. Θα δεις». Και με κρατάει σφιχτά. Και τώρα κλαίω πιο πολύ. Δεν την ξέρω, αλλά είναι η μόνη που χρειάζομαι. Μια άλλη μαμά στην εντατική. Δεν ξέρω πόση ώρα πήρε στο γύρω περιβάλλον για να αρχίσει να κινείται πάλι. Λίγα λεπτά μάλλον. Όσα μου πήρε και μένα να σταθώ απέναντι σε αυτή τη μαμά και να την κοιτάξω. Βγάζω την ποδιά. Ανοίγω την πόρτα της εντατικής. Και ξεκινάω για την καρδιοχειρουργική. Δεν την ξαναείδα. Ήταν η μόνη που χρειάστηκα. Και την ευγνωμονώ που βρέθηκε εκεί, την ώρα που την έπαιρναν για δεύτερη φορά μακριά μου και ο κόσμος μου σταμάτησε.  

Από τότε πέρασαν αρκετές στιγμές που χρειάστηκα δίπλα μου μια μαμά από την εντατική, αλλά δεν υπήρχε. Δεν μπορούσα καν να την αναζητήσω. Δεν ήμουν σε τέτοια φάση. Και κάπως έτσι τρία χρόνια μετά, αποφάσισα να διοργανώσω μηνιαίες, τακτικές συναντήσεις για γονείς που θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους για όσα κοινά έχουν και να βοηθήσουν όσους βρίσκονται τώρα στο roller coaster της προωρότητας. Σόρι, λάθος. Να διοργανώσουμε. Γιατί μαζί θα το κάνουμε.

Γιατί πρέπει να τρώει η οικογένεια μαζί;

- Μαμά πεινάω!
- Σε λίγο θα έρθει ο μπαμπάς κάντε λίγο υπομονή!
- Ωχουυυυυ
ή
- Έτοιμο το τραπέζι! Ελάτε για φαγητό!

Πόσο καιρό έχετε να το ακούσετε ή να το πείτε αυτό; Θυμάμαι παλιά κάτι μεσημέρια, που μύριζε το φαγητό και περιμέναμε να έρθει ο πατέρας μου για να φάμε. Θυμάμαι στο χωριό, πάντα να τρώμε όλοι μαζί στο στρωμένο τραπέζι. Ακόμη το κάνουμε. Θυμάμαι το βλέμμα της γιαγιάς, όταν έμενε εδώ Αθήνα και μας έπιανε να τρώμε με τον δίσκο μπροστά στην τηλεόραση και την έπιανε το κάτι άλλο!

Οι καιροί άλλαξαν, οι ρυθμοί άλλαξαν, έθιμα ίσως ξεχάστηκαν και πλέον τρώμε βιαστικά, με ανοιχτή την τηλεόραση. Κάποια βράδια τρώμε όλοι μαζί, κάποια όχι. Το Σαββατοκύριακο όμως πάντα τρώμε μεσημέρι και βράδυ όλοι μαζί, "σαν οικογένεια" όπως μας λέει ο γιος μου πολλές φορές όταν είμαστε μαζί.

Φέτος λέω στην λίστα με τα πράγματα που θέλω να κάνω φέτος να βάλω τον εξής στόχο.

Κάθε απόγευμα να τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι χωρίς τηλεόραση. Δύσκολο μου ακούγεται αλλά θα το προσπαθήσω. Πάει ταίρι μαζί με τον άλλο μου στόχο. Να μαγειρεύω πιο συχνά, κάθε μέρα ει δυνατόν, σπιτικό φαγητό για την οικογένεια μου. Βουνό μου ακούγεται και ντρέπομαι που το διαβάζουν γυναίκες που το θεωρούν αυτονόητο. Αλλά δεν είναι!

Τι θα κερδίσω από όλο αυτό;

Σχολική Μετάβαση - Αλλαγή βαθμίδας

Η "Σχολική Μετάβαση" σήμερα είναι το θέμα μας στην στήλη "Μας είπαν οι ειδικοί" από τη ξαδέλφη μου τη Νάντια. Με τη Νάντια έχουμε περάσει τα πιο όμορφα καλοκαίρια μας στην Κεφαλονιά, τα καλοκαίρια εκείνα που έπρεπε ακόμα να πηγαίνουμε διακοπές με τους γονείς μας. Ατελείωτες ώρες στη θάλασσα, βόλτες και ξενύχτια. Σπούδασε δασκάλα αλλά θέλησε την αγάπη της για τα παιδιά και τη μάθηση να την πάει ένα βήμα παραπέρα κάνοντας ένα μεταπτυχιακό και διδακτορικό. Μέσα από τη στήλη αυτή έχει πολλά να μας πει για την εμπειρία της και την αντιμετώπιση προβλημάτων μέσα στο σχολικό περιβάλλον και μη. 

Καλώς μας ήρθες Νάντια!

Το τελευταίο κουδούνι ήχησε, τα σχολεία έκλεισαν και οι μαθητές μας είναι έτοιμοι να απολαύσουν τη θάλασσα και τις καλοκαιρινές διακοπές. Όλοι οι μαθητές χρειάζονται μια μικρή ανάσα και ξεκούραση πριν ξεκινήσει η νέα σχολική χρονιά, αλλά κάποιοι την έχουν περισσότερο ανάγκη. Ποιοι είναι αυτοί; Οι μαθητές που αλλάζουν εκπαιδευτική βαθμίδα, αυτοί δηλαδή που από το νηπιαγωγείο θα πάνε στο δημοτικό και από το δημοτικό στο γυμνάσιο.

Οι ειδικοί χρησιμοποιούν τον όρο «σοκ μετάβασης», για να δηλώσουν ακριβώς αυτήν την ψυχολογική ένταση που βιώνουν οι μαθητές με τη μορφή ανασφάλειας, αγωνίας, άγχους και φόβου, πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το αρχικό στάδιο της αλλαγής από τη μία βαθμίδα στην άλλη. Το πέρασμα αυτό σηματοδοτεί ένα νέο και σημαντικό στάδιο εξέλιξης τόσο του ίδιου του παιδιού όσο και της οικογένειάς του και για τον λόγο αυτό θεωρείται μια από τις κρισιμότερες περιόδους της παιδικής ηλικίας.

Κατά τη μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό, οι συνηθέστερες αλλαγές που έχουν να αντιμετωπίσουν οι μικροί μαθητές είναι:

Ένα απλό κιτ πρώτων βοηθειών

Οι διακοπές μας πλησιάζουν, αργά αργά και σταθερά! Όμως όλο και κάποια εξόρμηση θα κάνουμε μέχρι να έρθει η πολυπόθητη άδεια. 

Εμείς έχουμε ήδη ξετρυπώσει τα αντικουνουπικά και τις αλοιφές για τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Τον Νικόλα και τον άντρα μου τον έχουν κάνει τα κουνούπια σουρωτήρι. Ευτυχώς δηλαδή για μένα, που μου έρχονται χορτασμένα και δεν με τσιμπάνε (χεχεχεχε).

Έτσι σκέφτηκα ότι τόσο καιρό δεν έχω ένα μέρος, ένα κουτί, ένα κιτ ντε, με υλικά πρώτων βοηθειών. Κάτι που μπορώ να το έχω πάντα μαζί στις εξορμήσεις μας.

Θα μου πεις, έχουμε πήξει στα φαρμακεία, ναι αλλά γιατί να τρέχουμε;

Τι πρέπει λοιπόν να έχει μέσα ένα απλό κιτ πρώτων βοηθειών;

• Αποστειρωμένες γάζες
• Επιδέσμους
• Γάντια
• Τσιμπιδάκι για αφαίρεση αγκαθιών, ακίδων, κλπ
• Ψαλίδι
• Ρολό αυτοκόλλητης χειρουργικής ταινίας
• Αυτοκόλλητα επιθέματα σε διάφορα μεγέθη.
• Εντομοαπωθητικό
• Καταπραϋντική αλοιφή για τσιμπήματα.
• Φυσιολογικό ορό.

Αυτά για αρχή. Τα παραπάνω αρκούν για να δώσουμε τις πρώτες βοήθειες στα πιτσιρίκια που τρέχουν ανεξέλεγκτα πέρα δώθε και δεν υπακούν σε κανέναν κανόνα:)

Είναι πράγματα που δεν πιάνουν χώρο, δεν λήγουν και καλύπτουν τα περισσότερα μικροατυχήματα.